The Shine.

Chaolija medju zenicama

zhivahna strast

najsladja igra

radoznalost duha

satisfakcija saznanja

umetnost novog 

vechnost u osecaju.

Noc mirishe na vino

tishina shtipa usamljene prste

ulica pusta

i duga

beskrajna. 

You touched me nicely and softly...and then I awaked.

So, here we are...again...

Still standing here, looking into each others' eyes, still feeling all the depth of Their words...strong, indescribable moment, for which we were to be prepared from the very beginning...

Millions of different thoughts running through my head, filling my whole being with an unpleasant feeling of unease and nonsense...I can feel it growing inside; mixing with numerous questions; than everything altogether bursting into flames unexpectedly...finally leading me to the world of nothingness.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

...hours passing by...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

I tend to put my body close to yours...but you don't take any notice and keep talking, quickly and nervously...I can't understand why you are still trying to find a point in all that happens, while I am just standing on the wind, escaping from all this the only way I can...enjoying the shape of indifference created in my own head...

Reka ukaljanih suza

krstari grobljem iskrenosti

miris prevare i baruta

na zgarishtu ideala

vetar raznosi komade

otrcane slutnje

oluja je ugasila

vechitu snagu Feniksa. 

Prljava stakla autobusa

prizor mutan i monohrom

senke bivshih bica

bez energije

bez stida

nedostojnost je granica

oni ne mogu dalje

oni ne znaju za dalje

nove senke zamenjuju stare

kroz ista prljava stakla

mesha se sivo sa sivim

on se seca

proshlih iluzija. 

Okupana mirisom breskve

glatka zhenstvenost prostruji sobom

stranice knjige same se okrecu

tri kapi krvi na fotelji

stasala radost

vrata nesrece. 

Shiri krila i uz krik polece

ide da bi se vratio

celog zhivota kruzhi

uvek se vraca zemlji

on nije slobodan. 

Niz prashnjav put

pogled se gubi

sjaj se razlazhe

u hiljade prljavih zrna

slabost vreba iza ugla

dusha shibana vetrom

zapetljana u pauchinu

i smrad. 

...I taj jecaj sa prizvukom stravichnog koji tako gromko odzvanja u skuchenosti tvog sveta samo je fanatichni fol i zhalosna igra. Priprosta nemoc insekta da kroz zatvoren prozor izleti napolje, u smeshnu, bezbojnu slobodu. Jer ti nisi bice koje ume da plache. Da plache sa onom predivnom konotacijom blazhenstva i istinskog oslobadjanja. Ti umesh samo da grcash u uzaludnom stremljenju da svoje grudi ovenchash blistavim ordenjem lazhnog i veshtachkog besmisla zatochenog u sefove srzhi tvog bednog bica. Vrtish se u svom beskonachnom, jednolichnom krugu, lishen svakog zadovoljstva spoznanja uzvishenog, nesposoban da okusish plodove sa drveta drugachijeg od onog pod kojim te je Zemaljska utroba izbacila na svoju svetu povrshinu. Njene su reke privlachne i silne, ali to je tebi tako tuzhno nepojmljivo. Nije dovoljno udarati nogama- josh uvek ne umesh da plivash. I nemoj me pitati da li udarash dovoljno jako, jer ni za hiljadu ovovremenskih vekova necesh shvatiti Sushtinu. Tvoje su tvorevine sitne i nevidljive, no ipak dovoljno smrdljive da za njih sazna Sveobuhvatnost, a to je vec uspeh. Tvoj najveci uspeh. I jedini...
Srljash li u razlichitost bez prethodnog razumevanja nesrece istovetnosti, osudjen si na iskonski neuspeh. Ispod sebe vidish samo bezdan i tminu sopstvene nesavrshenosti, iako je ne prepoznajesh kao takvu, nedovoljno spreman da svojim chulima dopustish da naslute alternativu neizlechive propasti, nedovoljno odluchan da promenish smer padanja. Instiktom slabica, pochinjesh da se tresesh od groze, josh uvek samo delimichno svestan strahote koja ti pohlepno srche DNK...Ishchezavash neizbezhno.
Ma konachno, volim ja tebe. Necu te ostaviti na cedilu tvoje bespomocne prostote. Iz nesvesne dobrote ili svesnog sazhaljenja, pruzhicu ti ruku spasa i zalozhiti se za tvoj opstanak, josh ovaj poslednji put, dok imam snage i strpljenja za tu puku nesavrshenost koja mi izjeda onu duzhinu stupca razvoja koja tvori ovu nedostizhnu razliku medju nama. Samo pazi- ako ne budesh pruzhio bar poneki krupni, esencijalni udarac ujednachenom ritmu svojih otkucaja, ostacesh tu gde si, izgubljen u, za tvoje falichne ochi premrachnim tunelima podzemlja Istine, tuchen promajom koja u svom ledenom zadahu nosi miris Stvarnog, nemocan da se uspenjesh uza iste ove lestvice kraj kojih sad stojimo. I opet cesh vikati, i jechati, i moliti, i preklinjati da te izbavim iz tvog jedinog i neoprostivog potonuca, a ja cu se, kao i sada, nasmejati u brk tvom slepilu. Ali ti, za razliku od sad, necu ponovo pomoci, jer bi ponovni dodir tvojih prljavih shaka znachio sigurni konachni raspad materije mog stuba. Ostavicu te da se udavish u ogavnosti nemara i kajanja dok se na bolniji nachin ne stopish sa onim chiji si odbegli komad bio cele vechnosti.